از عوامل مهم ساماندهی وضعیت سمپاش های رایج کشور، بررسی عملکرد و کارکرد آنها در شرایط مزارع است تا بتوان با استناد به اطلاعات به دست آمده برای آینده برنامه ریزی کرد. در این تحقیق، سمپاش های رایج مورد استفاده در مزارع گندم شامل سمپاش های تراکتوری بوم دار، سمپاش های لانس دار، سمپاش های توربولاینر، سمپاش های میکرونر پشتی، و سمپاش های اتومایزر در مناطق کرج، آذربایجان غربی، خوزستان، و خراسان در قالب طرح آماری کاملا تصادفی و به صورت نمونه گیری خوشه ای بررسی و ارزیابی شدند (تعدادی از داده ها نظیر سرعت پیشروی، عرض کار، محلول مصرفی در هکتار، یکنواختی پاشش، بادبردگی، و درصد لهیدگی در حین عملیات اندازه گیری شد). نتایج نشان داد که بیشتر سمپاش ها (39.7 درصد) لانس دار هستند. سمپاش های بوم دار، میکرونر، توربولاینر، و اتومایزر به ترتیب با 29.6، 14، 8.4، و 8.4 درصد در رده های بعد قرار دارند. بین روش های سمپاشی، از نظر میزان محلول مصرفی در هکتار در سطح 1 درصد اختلاف معنی داری وجود دارد. بیشترین و کمترین میزان مصرف محلول سم به ترتیب مربوط به سمپاش لانس دار (854.2 لیتر در هکتار) و سمپاش میکرونر (35.4 لیتر در هکتار) بود. سمپاش های لانس دار، بوم دار و اتومایزر از نظر یکنواختی پاشش قابل ارزیابی نبودند (به دلیل خیسی کامل سطح کارت های حساس). در سمپاش های میکرونر و توربولاینر به ترتیب قطر متوسط حجمی 398 و 441 میکرون و قطر میانه عددی 189 و 123.2 میکرون بود که با توجه به این داده ها، ضریب کیفیت پاشش برای سمپاش های میکرونر 2.1 و برای سمپاش های توربولاینر 3.57 محاسبه شد. بنابراین سمپاش میکرونر نسبت به توربولاینر دارای کیفیت پاشش بالاتری بود و این دو سمپاش نسبت به سمپاش های لانس دار، اتومایزر، و بوم دار از نظر کیفیت پاشش برتری داشتند. بیشترین درصد لهیدگی محصول مربوط به سمپاش بوم دار پشت تراکتوری (10.3 درصد) بود.

به منظور ارزیابی سمپاش های رایج و دُزهای مختلف علف کش تری بنورون-متیل در کنترل علف های هرز پهن برگ گندم آبی، تحقیقی در 75 کیلومتری شمال شرق مشهد واقع در مزارع روستای حکیم آباد در بهار 1393 به اجرا درآمد. قالب طرح اسپلیت پلات بر پایه بلوک های کامل تصادفی با چهار تکرار بود. تیمارهای آزمایش شامل کاربرد 5 نوع سمپاش (الکترواستاتیک، تراکتوری لانس دار، میکرونر، پشتی اتومایزر و تراکتوری بوم دار) به عنوان عامل اصلی و کاربرد علف کش تری بنورون-متیل در مقادیر 15، 20 و 25 گرم در هکتار به عنوان عامل فرعی بودند. نتایج آزمایش نشان داد که کاربرد سمپاش پشت تراکتوری بوم دار بطور معنی داری منجر به کاهش تراکم و وزن خشک تمامی علف های هرز شده درحالیکه سمپاش پشتی اتومایزر و تراکتوری لانس دار دارای کمترین کارایی بودند. نتایج اثر متقابل کاربرد نوع سمپاش و میزان مصرف علف کش تری بنورون-متیل نیز حاکی از برتری معنی دار سمپاش پشت تراکتوری بوم دار به همراه دُز مصرفی 25 گرم در هکتار علف کش تری بنورون-متیل در کنترل اغلب علف های هرز پهن برگ گندم در مقایسه با سایر تیمارها داشته و توانسته بود منجر به افزایش عملکرد گندم آبی به میزان 5050 کیلوگرم در هکتار شود. بیشترین میزان مصرف محلول سم مربوط به سمپاش تراکتوری لانس دار (8/732 لیتر در هکتار) و کمترین آن مربوط به سمپاش میکرونر (9/34 لیتر در هکتار) بود. بهترین ضریب یکنواختی پاشش متعلق به سمپاش بوم دار پشتی تراکتوری (8/1 = VMD/NMD) و بعد از آن سمپاش میکرونر با ضریب پاشش (3 = VMD/NMD) تخمین زده شد. بعبارت دیگر، سمپاش پشت تراکتوری بوم دار نسبت به سمپاش میکرونر دارای کیفیت پاشش یکنواخت تری است. همچنین این دو سمپاش نسبت به سایر سمپاش های مورد آزمایش دارای برتری بودند. بالاترین درصد لهیدگی محصول مربوط به سمپاش بوم دار پشت تراکتوری (5/14 درصد) و کمترین آن مربوط به سمپاش میکرونر (8/2 درصد) بود. همچنین سمپاش پشت تراکتوری بوم دار و میکرونر پشتی به ترتیب با 2/3 و 1/1 هکتار بر ساعت دارای بیشترین و کمترین ظرفیت مزرعه بودند.

حدود 50 سالی است که برای کنترل سن گندم از حشره کش ها استفاده می شود و متداول ترین روش کنترل شیمیایی محلول پاشی مزارع گندم می باشد. بیش از 75% از سطح مبارزه شیمیایی به صورت سمپاشی زمینی و 25% آن هوایی می باشد. سمپاش های لانس دار رایج ترین سمپاش های زمینی مورد استفاده در کنترل سن گندم می باشند. بالا بودن هزینه های کارگری، تهیه آب برای محلول پاشی و آلودگی های زیست محیطی از معایب این نوع سمپاش ها است. برای ارزیابی کارایی سمپاش های زمینی، آزمایشی با سمپاش مجهز به نازل میکرونر (CDA) و سمپاش رایج لانس دار انجام گرفت. آزمایش در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 4 تکرار و 5 تیمار انجام شد که سه تیمار آن مربوط به سمپاش میکرونر با مقادیر 1، 75/0، 5/0 لیتر در هکتار از امولسیون تجارتی فنیترتیون 50% و دیگری مربوط به سمپاش لانس دار با 3/1 لیتر در هکتار بود. برای هر یک از مراحل رشدی پورگی (سن دوم، چهارم و پنجم) یک طرح آزمایشی در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد که تنها تیمار مربوط به سمپاش میکرونر (5/0 لیتر در هکتار) با 9/1±9/85 درصد تلفات روی پوره سن گندم، کارایی کمتری نسبت به سایر تیمارها داشت. اما بقیه تیمارهای میکرونر در مقایسه با تیمارهای لانس دار از لحاظ کارایی مشابه بودند (32/95%-43/93). در سمپاشی با میکرونر احتمال آلودگی کاربر در مقایسه با سمپاشی لانس دار کمتر و مقدار محلول مصرفی برای  یک هکتار 5±25 لیتر بوده در حالیکه در سمپاش لانس دار 20±250 لیتر در هکتار بود. همچنین در سمپاش های میکرونر میزان فرونشست محلول سم در ساقه و برگ های نزدیک به سنبله بیشتر از سمپاش لانس دار بود. بنابراین سمپاش های میکرونر (CDA) به دلیل سبک بودن، پاشش دقیق و یکنواخت بودن قطرات سمپاشی نسبت به سمپاش های لانس دار بهتر و موثرتر ارزیابی شد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

به منظور بررسی روش های مختلف سمپاشی جهت کاهش و بهینه سازی مصرف سم در محصول چغندرقند، آزمایشی در سال زراعی 82-1381 در مرکز تحقیقات کشاورزی صفی آباد دزفول در قالب طرح آماری بلوک های کامل تصادفی در چهار تیمار و چهار تکرار اجرا شد. تیمارهای آزمایشی شامل سمپاشی با سمپاش پشت تراکتوری بوم دار، سمپاشی با سمپاش پشتی موتوری، سمپاشی با سمپاش پشتی بوم دار مجهز به میکرونر، و بدون سمپاشی بودند. در این آزمایش دو مرحله سمپاشی اجرا شد، قبل از کاشت با استفاده از سم رونیت به میزان 2 لیتر در هکتار و دیگری بعد از کاشت در اوایل فصل رشد، با استفاده از سموم پیرامین (Pyramin) و بتانال (Betanal). در فواصل زمانی مختلف، با نمونه گیری از علف های هرز در سطح پلات ها چگونگی اثر تیمارها بر تعداد و رشد علف های هرز بررسی شد. صفات اندازه گیری شده شامل تعداد علف های هرز، وزن تر و خشک علف های هرز، و تعداد و وزن ریشه ذخیره ای چغندرقند (عملکرد) بود. نتایج تجزیه واریانس صفات اندازه گیری شده نشان داد که بین تعداد علف های هرز در نمونه برداری مرحله اول و دوم و تیمارهای آزمایشی اختلاف معنی داری وجود ندارد و بین وزن تر و خشک علف های هرز و تعداد و وزن ریشه ذخیره ای (عملکرد) در تیمارهای مختلف مورد آزمایش در سطح احتمال 1 درصد اختلاف معنی داری وجود دارد. همچنین نتایج تجزیه واریانس صفات اندازه گیری شده نشان داد که با سمپاشی با سمپاش مجهز به میکرونر بالاترین عملکرد محصول چغندرقند به دست می آید و بقیه تیمارها در یک سطح آماری قرار دارند.

هدف اصلی این مقاله توسعه یک مدل دینامیک هفت لینکی از بدن اپراتور در هنگام کار با سمپاش کوله پشتی موتوری است. این مدل شامل مختصات سمپاش نسبت به بدن، اینرسی چرخشی سمپاش، گشتاور ماهیچه ای وارد بر روی مفاصل و یک کوپلینگ سینماتیکی است که تعادل بدن را بین دو پا حفظ می کند. توابع قید تعیین شدند و معادلات دیفرانسیل غیرخطی حرکت توسط معادلات لاگرانژ استخراج گردیدند. نتایج نشان می دهد که در ابتدا و انتهای مرحله شناوری، تغییرات نامطلوب نیروی مفصل مچ پا قابل توجه است. بنابراین، آسیب مچ پا به دلیل قرار گرفتن در معرض ارتعاش احتمال بیشتری دارد. سپس اثرات دور موتور و جرم سمپاش بر نیروهای مفصل ران و مچ پا بررسی شد. نتایج نشان داد که دور موتور و جرم سمپاش اثرات قابل توجهی بر نیروهای مفصل ران و مچ پا دارد و می تواند به عنوان پارامترهای کنترلی موثر مورد استفاده قرار گیرد. همچنین، نتایج آنالیز نشان می دهد که با افزایش دور موتور، فرکانس نیروی مفصل ران افزایش می یابد. با این حال، اثرات قابل توجهی بر فرکانس نیروی مفصل مچ پا مشاهده نشده است. نتایج به دست آمده از این تحقیق می تواند راه کارهایی را به محققان در برآورد ساعات کار مجاز با سمپاش های کوله پشتی موتوری، طراحی پروتز و محاسبات نیرویی ایمپلنت های ران در آینده ارائه دهد.

زمینه و هدف: حمل سمپاش های پشتی بخشی اجتناب ناپذیر طی عملیات کشاورزی است که باعث افزایش خطر آسیب به همراه ایجاد تغییرات نامطلوب در مکانیک راه رفتن می شود. این مطالعه با هدف فرموله کردن تغییرات گشتاورهای ماهیچه ای مفاصل زانو، ران و مچ پا برای بدن اپراتور سمپاش پشتی انجام شده است. روش کار: در مطالعه حاضر یک مدل هفت لینکی اپراتور سمپاش طراحی شده و تغییرات گشتاور در مفاصل ران، زانو و مچ پا مورد بررسی قرار گرفته است. داده ها با استفاده از نرم افزار (Plot-digitizer)، به دست آمده و جهت برازش منحنی درجه سه بر داده ها از نرم افزار (Excel) استفاده شده است. یافته ها: در مفصل ران با تغییر زاویه از صفر تا ° 15، اندازه گشتاور کاهش می یابد. در انتهای شناوری و افزایش تا ° 30، گشتاور وارد شده به مفصل ران، زیاد می شود. برای مفصل زانو در بخش شروع شناوری، زانو از ° 55-شروع به باز شدن می نماید. با نزدیک شدن به بخش انتهای شناوری، زانو تا زاویه ° 5-باز گردیده و گشتاور وارده به مفصل زانو، به طور ملایم زیاد می شود. با تغییر زاویه مچ پا از ° 5/7-تا ° 5/7، مقدار گشتاور وارد شده به مفصل مچ پا افزایش می یابد. زاویه مفاصل نیز با گذشت زمان زیاد می شود. نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه، میزان تغییرات گشتاور مفاصل ران، زانو و مچ پا نیروی وارد شده به بدن اپراتور سمپاش پشتی را تحت تاثیر قرار می دهد. با علم نسبت به تغییرات ممان مفاصل، راه حل های کاربردی برای کاهش میزان آسیب وارده به این مفاصل می تواند ارایه شود.

متن کامل مقاله های این شماره به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقالات به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

در این تحقیق کارگیر ربات سمپاش مبتنی بر مکانیزم استوارت طراحی و ساخته شد که بتواند به کمک یک دستکار (بازوی مکانیکی رباتیک) عملیات سمپاشی داخل گلخانه را انجام دهد. این کارگیر سمپاش دارای شش درجه آزادی می باشد که بر اساس مکانیزم استوارت با محرکهای دورانی به کمک شش استپ موتور عملیات سم پاشی گیاه را انجام می دهد، کاراندازهای این مکانیزم با برد آردوینو و رله های آن راه اندازی می گردند. در این روش به استپ موتورهای مذکور به صورت دو به دو در هر لحظه توسط میکروکنترلر فرمان داده می شود. این استپ موتورها حرکت خود را بوسیله بازو و رابط ها به سکو متحرک انتقال میدهد، و این سکو در سه جهت مختلف زاویه پذیری پیدا می کند. با توجه به زاویه دوران بازوها، سکوی متحرک حداکثر زاویه 18 درجه با سطح افق پیدا می کند که این امر باعث می گردد در هنگام عملیات سمپاشی، سم بکار رفته با پوشش مناسب روی گیاه مورد نظر پاشیده شود. ارزیابی دقیق عملکرد کارگیر سمپاش و تعیین ارتفاع پاشش سم در فواص مختلف هنگام سمپاشی در محیط آزمایشگاه انجام گردید و مشخص شد در فاصله 5/0 متری از نازل، ارتفاع پاشش 100 سانتیمتر، در فاصله1 متری از نازل، ارتفاع پاشش 7/57 سانتی متر و در فاصله 5/1 متری، ارتفاع پاشش 12 سانتی متر بود. طبق ارزیابی انجام شده عملیات پاشش در فاصله 5/0 متری از نازل در ارتفاع بیشتری نسبت به سایر فاصله ها انجام گردید.

در این تحقیق به منظور کاهش مصرف سموم شیمیایی و بررسی فناوری افشانک های چرخان در عملیات سمپاشی، یک دستگاه سمپاش تراکتوری مجهز به صفحات چرخان به صورت نمونه اولیه (Prototype) ساخته شد، و عملکرد آن از نظر موثر بودن عملیات، میزان محلول مصرفی در هکتار، میزان تراکم و یکنواختی پاشش- در مقایسه با سمپاش بوم دار رایج و تیمار شاهد (بدون سمپاشی)- در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار به منظور کنترل علف های هرز نازک برگ چغندرقند ارزیابی شد. نتایج نشان داد که جهت کنترل علف های هرز (20 و 25 روز بعد از سمپاشی) از نظر موثر بودن بین روش های مختلف سمپاشی و تیمار شاهد در سطح 1 درصد اختلاف معنی داری وجود دارد ولی بین استفاده از سمپاش این تحقیق و بوم دار تراکتوری رایج اختلاف معنی دار دیده نمی شود. همچنین از نظر میزان محلول سم مصرفی در هکتار بین تیمار سمپاش ساخته شده و بوم دار تراکتوری در سطح 1 درصد اختلاف معنی داری وجود دارد ولی با تیمار شاهد این اختلاف معنی دار نیست. متوسط محلول سم مصرفی در هکتار در سمپاش بوم دار رایج 318.9 لیتر و در سمپاش ساخته شده 6.5 لیتر بود که به میزان 98 درصد در میزان محلول سم مصرفی نسبت به بوم دار صرفه جویی دیده می شود. در سمپاش ساخته شده از نظر یکنواختی قطر ذرات سم، قطر متوسط حجمی (6.242MD0.5) میکرون و قطر متوسط عددی (116NMD0.5) میکرون محاسبه شد. ضریب کیفیت سمپاشی در سمپاش مزبور 2.09 است که بالا بودن کیفیت نسبی پاشش را نشان می دهد.